Het boek dat terugpraatte

Roos zat boven in de molen, op het groene kussen onder het ronde raam. Ze sloeg steeds sneller de bladzijden van het oude sprookjesboek om. Ze wilde weten hoe het afliep.

Bij het laatste plaatje waren de letters bijna verbleekt. Roos haalde een geel zaklampje uit haar vestzak, zoals ze thuis onder de dekens ook deed. In het licht liepen een klein koninkje, een slaperige draak en een geit onrustig heen en weer over het papier.

"Mijn laatste bladzijde is weg," fluisterde het boek. "Zonder einde kunnen ze niet slapen." Roos drukte het boek met het gouden slot tegen haar borst. Kon ik je maar helpen, dacht ze. Maar ze bleef zitten waar ze zat.

Knar de ork wurmde zich door het deurtje van de wenteltrap. Hij was zo groot dat zijn zwarte knotje langs de bovenkant schuurde, en zo breed dat zijn schouders er maar net tussen pasten. "Ik hoorde iets over een bladzijde," zei hij. "Ik help zoeken! Ik fluister al!"

Maar zijn stem bulderde door de leeszaal. Klap! deed een boek op de bovenste plank. Klap, klap, klap! Het ene boek na het andere sloeg dicht, de hele kast rond. Het deurtje zwaaide open en duwde Knar zachtjes terug op de trap.

Knar sloeg zijn grote handen voor zijn mond. "Altijd hetzelfde," mompelde hij tussen zijn vingers door. Roos keek hem aan. "Kom maar terug," zei ze. "Maar dan heel zachtjes."