Naar de inhoud

De verloren sportschoen

Hoofdstukboek
Hoofdstukboek9–12 jaarSpannend

De verloren sportschoen

Teun moet thuis alle schoenen poetsen en mag niet naar het schoolfeest. Hij gaat toch, en verliest daar één sportschoen.

In het abonnement. 3 voorbeeldboeken, één per leeftijd, lees je gratis.

Gemaakt met AI, nagelezen door mensen

  • 8 hoofdstukken
  • Nederlands

Over dit boek

Leeftijd
9–12 jaar
Thema's
Naar schoolSprookjes, draken en tovenaars
Lengte
8 hoofdstukken
Tekenstijl
anime
Taal
Nederlands

In dit boek

  • TeunPoetst de schoenen van het hele gezin, 11 jaar
Maak een persoonlijk boek met deze helden

Jouw kind wordt de held van een nieuw verhaal, en zij gaan mee. € 7,99, voorlezen inbegrepen, zonder abonnement.

Ook als hardcover voor in de schoen: bestel uiterlijk maandag 16 november. Het gedrukte boek

Zo begint het verhaal.

  1. Teun pakt stiekem de gouden riem uit de prullenbak terwijl Ineke, Jade en Fleur hun schoenen in de gang uittrekken.

    Hoofdstuk 1

    Teun spuugde op de neus van een zwarte laars en wreef het spuugje rond tot hij zichzelf erin zag: een smal gezicht met veel sproeten, en daarboven rossig krullend haar dat alle kanten op stond. Hij zat op het krukje in de gang, naast het schoenenrek, en om hem heen stonden de schoenen van het hele gezin in een lange rij. De laarzen van Ineke. De witte sneakers van Jade. De roze schoentjes van Fleur. Zijn eigen grijze sportschoenen, met een scheur bij de grote teen, zaten aan zijn voeten. Zodra hij ze uittrok, zette hij ze helemaal achteraan in het rek, maar poetsen deed hij ze nooit. Daar was geen tijd voor.

    Het was stil in huis. Uit de keuken kwam alleen het getik van de klok aan de muur. Teun pakte een laars in zijn linkerhand en een roze schoentje in zijn rechter, en hij luisterde. Niemand. Hij stond op.

    Eerst tikte hij met zijn voet de maat van een liedje dat alleen in zijn hoofd speelde. Daarna deed hij een stapje opzij, en nog een. De vloer van de gang was zo glad gewreven dat zijn oude zolen er bijna vanzelf overheen gleden. Teun hief de schoenen hoog, alsof hij twee vreemde dansers bij de hand had. Hij zette zijn hak neer, draaide één keer helemaal rond op die ene hak en liet zich toen meeglijden, in één lange schuiver over de glanzende planken, tot vlak voor de onderste traptree. Daar stond hij stil, met zijn armen wijd. Zijn hart bonsde in zijn keel. Niemand had het gezien. Zo was het altijd, en zo was het goed.

    Klik, deed de voordeur.

    Teun schoot terug naar het krukje. Voordat de deur helemaal openzwaaide, zat hij alweer gebogen over de laars, de borstel in zijn hand, en poetste hij alsof hij nooit iets anders had gedaan. Achter het matglas zag hij drie schimmen. Ineke kwam als eerste binnen, met haar tas aan haar arm en haar telefoon tegen haar oor.

    "Nee, morgen kan ik niet," zei ze in de telefoon. "Morgen is dat schoolfeest van de meiden." Ze hing haar jas aan een haakje en schopte haar enkellaarsjes uit, zonder te kijken waar ze terechtkwamen. Eén laarsje landde vlak naast Teuns voet.

    Achter haar stormde Fleur naar binnen. Ze trok haar roze sportschoenen uit door op de hielen te stappen, dat mocht eigenlijk niet, en liet ze midden in de gang liggen. "Ik heb honger," zei Fleur. "Hebben we pannenkoeken?"

    "Geen pannenkoeken," zei Ineke. Ze legde haar hand over de telefoon en keek de gang in. Haar ogen gleden over de rij schoenen, over het krukje, en bleven heel even bij Teun hangen. "Teun, de schoenen!"

    "Ik ben al bezig," mompelde Teun, maar Ineke praatte alweer in haar telefoon en liep door naar de keuken.

    Jade kwam als laatste binnen. Ze had een tas van een kledingwinkel bij zich, met een nieuwe riem erin, en al lopend trok ze haar oude riem uit de lussen van haar broek, een riem die zo goudkleurig glom dat het licht van de lamp erop bleef haken. Ze hield hem omhoog en trok een vies gezicht. "Moet je zien," zei Jade tegen Fleur. "Dit droeg ik vorig jaar nog. Dat kan echt niet meer. Zo vorig jaar."

    "Hij is mooi," zei Fleur.

    "Hij is lelijk," zei Jade, en ze gooide de riem met een zwaai in de prullenbak naast het schoenenrek. Tsjing, deed de gesp tegen de bodem. Ze schopte haar andere sneakers uit, één tegen de muur en één bijna op Teuns knie. "Teun, de schoenen!" riep ze over haar schouder, al half op de trap. "Die witte moeten morgen glimmen, hoor je?"

    Teun knikte, ook al keek niemand. Hij zette Jades sneakers netjes in de rij, en de roze sportschoenen die Fleur midden in de gang had laten liggen, en de twee enkellaarsjes van Ineke. Boven ging een deur dicht. Uit de keuken klonk het gerinkel van borden en Inekes stem, die nog steeds in de telefoon praatte over morgen, over het feest, over wat de meiden aan zouden trekken.

    Hij keek naar de prullenbak. Tussen een leeg pakje drinken en een prop papier lag de oude riem te glanzen, zo goudkleurig als het papiertje om een chocolademunt. Er zat geen kras op. Alleen het gaatje bij de gesp was wat uitgerekt.

    Teun keek naar de trap. Hij keek naar de keukendeur. Toen stak hij zijn hand in de bak, haalde de riem eruit en rolde hem op tot een strak, glimmend slakkenhuis. Hij schoof het onder zijn te grote groene trui, achter de band van zijn spijkerbroek, waar het plat tegen zijn buik lag. Hij wist nog niet wat hij ermee ging doen. Hij wist alleen dat het zonde was. Zo dacht hij over bijna alles wat anderen weggooiden.

    Hij pakte de borstel weer op en begon aan de witte sneakers van Jade. Onder het poetsen tikte zijn voet de maat, heel zachtjes, zodat niemand het kon horen.

  2. Teun staat in de gang met de borstel in zijn hand en vraagt Ineke zachtjes of hij ook naar het feest mag, terwijl Jade en Fleur op de trap zitten.

    Hoofdstuk 2

    "Er is ook een danswedstrijd," zei Fleur. Ze zat op de onderste traptree en trok een elastiekje uit haar staartje en weer terug, steeds opnieuw. "Met een echte jury. En de winnaar krijgt een beker."

    Boven ging de deur weer open, en Jade kwam een paar treden de trap af. "Die win ik natuurlijk," zei ze. "De jongens uit mijn klas doen ook mee, maar die kunnen er niks van. Ik heb al een heel stukje bedacht." Ze deed een pasje op de trede, met haar armen wiebelend opzij, en Fleur gierde van het lachen.

    Teun poetste door. De witte sneakers van Jade werden steeds witter onder zijn borstel, maar hij zag ze bijna niet meer. Hij zag een zaal vol mensen. Hij zag muziek die niet alleen in zijn hoofd speelde, maar overal, zo hard dat je hem in je buik voelde. Hij zag zijn eigen hak op een vloer, en de draai, en de schuiver.

    "Om zeven uur begint het," zei Fleur. "Tot tien uur. Mama, mogen we tot tien uur?"

    "Tot tien uur," riep Ineke uit de keuken. "Ik haal jullie op."

    Teun legde de borstel neer. Hij stond op, veegde zijn handen af aan zijn spijkerbroek en liep naar de keukendeur. Ineke stond bij de ronde tafel, met haar telefoon nog in haar hand, en scrolde door iets wat er belangrijk uitzag. Teun bleef op de drempel staan. Zijn mond was ineens droog, alsof hij een hele zak beschuit had gegeten.

    "Mag ik ook mee?" mompelde hij.

    Ineke keek niet op. "Wat zeg je?"

    "Naar het feest," zei Teun, net iets harder. "Morgen. Ik zit toch ook op die school."

    Nu keek Ineke wel. Haar blik ging van zijn rossige krullen omlaag, langs het gat in de elleboog van zijn te grote groene trui, tot aan zijn voeten. Daar bleef hij hangen. Teun keek ook. Zijn grijze sportschoenen waren ooit wit geweest, lang geleden. Bij de grote teen stak een stukje sok door de scheur naar buiten, als een muis die uit een holletje gluurde.

    "Zo kun je toch niet naar een feest," zei Ineke. "Je hebt helemaal geen nette schoenen. En je moet om negen uur met Brokje lopen, dat heb je mevrouw Smit beloofd."

    Brokje was de oude hond van mevrouw Smit, de buurvrouw die in het huis naast hen schoenen maakte en die iedereen in de straat gewoon Hennie noemde. Brokje had een grijze snuit en een buikje, en hij liep zo langzaam dat je onderweg alle tegels kon tellen. Maar elke avond om negen uur stond hij achter de deur te kwispelen, omdat hij wist dat Teun kwam. Teun had nog nooit één avond overgeslagen.

    "Ik kan heel even gaan," begon Teun. "Eén uurtje maar, en dan..."

    "Nee," zei Ineke. Ze draaide zich alweer naar haar telefoon. "En de schoenen staan nog in de gang. Teun, de schoenen!"

    Op de trap giechelde Jade. Teun liep terug naar het krukje en ging zitten. Hij pakte de borstel, maar zijn hand bleef stil. Door het matglas van de voordeur viel het laatste licht van de straat naar binnen. Daarachter, dat wist hij, stond de grijze container op de stoep. Vanmiddag, toen hij uit school kwam, had iemand er iets bovenop gezet: een paar witte sportschoenen, met de veters aan elkaar geknoopt. Ze waren vies, en een zool liet een beetje los. Maar het waren gewoon witte sportschoenen, ongeveer zijn maat.

    Teun keek naar zijn eigen voeten, naar de muis in de scheur. Toen keek hij naar het matglas. Onder zijn trui, waar het nog steeds achter de band van zijn broek zat, voelde hij het opgerolde slakkenhuis van de gouden riem tegen zijn buik drukken, hard en glad. Langzaam, heel langzaam, begon zijn voet weer de maat te tikken.

Dit boek is met AI geschreven en getekend, en daarna door mensen nagelezen.