

Gonda fluistert
HoofdstukboekGonda fluistert
Aan de rand van de stad woont een reuzin die eiken kweekt. Nu wil de gemeente haar bos kappen voor een nieuwe weg.
In het abonnement. 3 voorbeeldboeken, één per leeftijd, lees je gratis.
Gemaakt met AI, nagelezen door mensen
- 8 hoofdstukken
- Nederlands
Over dit boek
- Leeftijd
- 9–12 jaar
- Thema's
- NatuurSprookjes, draken en tovenaars
- Lengte
- 8 hoofdstukken
- Tekenstijl
- anime
- Taal
- Nederlands
In dit boek
GondaReuzin
JoepKaarten- en treinenkenner, 9 jaar
Jouw kind wordt de held van een nieuw verhaal, en zij gaan mee. € 7,99, voorlezen inbegrepen, zonder abonnement.
Zo begint het verhaal.

Hoofdstuk 1
Joep liep zo snel over het grindpad dat de steentjes onder zijn blauwe gympen wegspoten. Knerp, knerp, knerp. Achter hem bromde de stad: bussen die remden, een bouwkraan die piepte, een hond die maar bleef blaffen. Zelfs door zijn grote groene koptelefoon heen hoorde hij het nog. Hij telde de schuurtjes tussen de groentetuinen, achttien, negentien, twintig, en bij het laatste schuurtje zag hij het gat in het groene hek.
Hij wurmde zich erdoorheen, en meteen werd alles anders. Onder de eiken was het stil. Niet helemaal stil: een merel scharrelde in de bruine bladeren, een eikel tikte op een wortel, ergens floten mezen. Maar het was het soort geluid dat niet in je hoofd bleef zitten. Joep schoof zijn koptelefoon van zijn oren en liet hem om zijn nek hangen. Dat deed hij nergens anders. Thuis niet, op school al helemaal niet. Alleen hier.
Het bos lag op een lage, ronde heuvel achter de volkstuinen. Sommige eiken waren zo dik dat Joep er zijn armen niet omheen kreeg, andere kwamen nog niet tot zijn knie. Onder de wortels zaten konijnenholen; vorige week had hij er elf geteld. Hij haalde de opgevouwen plattegrond uit zijn achterzak en pakte het potlood dat achter zijn oor zat. Van zijn hele wijk had hij al een kaart getekend, met elke bushalte en elke lantaarnpaal erop. Maar dit was zijn eerste kaart van een bos, en een bos was lastiger dan een straat. Bomen stonden niet in rijtjes.
Hij ging zitten tegen een bult met mos, een eindje van de rand. Het mos voelde koel door zijn broek heen. Op de bult groeiden een paar piepkleine eikjes, en Joep tekende ze allemaal, rondje voor rondje. Zevenenveertig eiken had hij nu. Achtenveertig. Negenenveertig.
Aan de oostkant, boven op de spoordijk, kwam een trein aanratelen. Joep hoefde niet eens op te kijken. "De sprinter van tien over drie," zei hij tegen niemand. "Vier wagons, dat hoor je zo." Het geratel werd zo hard dat hij zijn koptelefoon toch weer over zijn oren trok. Pas toen de laatste wagon voorbij was en hij hem weer af wilde doen, gebeurde het.
De bult in zijn rug bewoog. Hij ging langzaam omhoog en weer omlaag, zoals de buik van een hond die ligt te slapen. Op hetzelfde moment hielden alle vogels op met fluiten. De merel stond stil in de bladeren, met één poot in de lucht. Joep voelde iets langs zijn wang strijken, als een zuchtje wind, maar er bewoog geen blad. Daarna hoorde hij iets, vlak bij zijn oor, zo zacht dat hij het door de koptelefoon heen bijna miste. Hij tilde één kant van zijn koptelefoon op en boog zich ernaartoe.
"Kijk nog eens goed," fluisterde iemand. Joep keek. De piepkleine eikjes groeiden helemaal niet uit de grond. Ze groeiden uit een zak zo groot als zijn bed, en daarnaast zat nog een zak, en nog een: het was een groene jurk met zakken vol boompjes. Naast zijn voet lag een dik grijs touw over het mos, en het was geen touw. Het was een vlecht. De heuvel waartegen hij zat, tilde heel langzaam een hoofd op.
Het was een rond, vriendelijk gezicht, met ogen zo groot als putdeksels. Een reuzin lag op haar zij tussen de eiken, zo lang dat haar blote voeten tot bijna bij de spoordijk reikten. Als ze rechtop ging staan, dacht Joep, was ze zo groot als een kerktoren. Ze legde een vinger tegen haar lippen.
Joep wachtte op de schrik, maar die kwam niet. Er kwam iets anders, hetzelfde gevoel als wanneer hij een dienstregeling openvouwde die hij nog niet kende. Hij schoof dichterbij, tot hij haar adem door zijn haar voelde gaan. Raar was dat. Op school praatte iedereen steeds harder, en hoe harder ze praatten, hoe liever Joep wegliep. Deze stem was zo zacht dat hij er vanzelf naartoe boog.
"Je bent geen heuvel," zei Joep. "Vaak wel," fluisterde de reuzin. "Als er iemand aankomt, lig ik heel stil. Dan schrikt er niemand." "Ik heb je al ingetekend." Joep hield zijn kaart omhoog en tikte op een bobbel bij de rand. "Als heuvel. Dat klopt nu dus niet meer."
De reuzin lachte zonder geluid, en alle eikjes in haar zakken schudden mee. Ze heette Gonda, fluisterde ze, en ze plantte dit bos al zolang de stad bestond, eik na eik, met haar eigen handen. "Als ik hardop praat," fluisterde ze, "vallen de eikels uit de bomen. En de mensen in de volkstuinen laten hun schoffels vallen."
"Je fluistert wel erg zacht," zei Joep. "Ik moet met mijn oor bijna tegen je mond aan zitten." "Dat is ook de bedoeling," fluisterde Gonda. Ze boog haar grote hoofd over zijn kaart. Haar lange grijze vlecht schoof over het mos, en de merel sprong net op tijd opzij. Gonda keek een hele tijd naar al zijn rondjes, naar de elf konijnenholen en de rij streepjes waar de spoordijk liep.
"Mooi," fluisterde ze. "Maar je mist iets. Er loopt hier water dat niemand ziet." Joep keek naar zijn kaart. Nergens stond water: geen sloot, geen plas, geen druppel. Hij wist zeker dat hij niets had overgeslagen. Hij stond op, stak het potlood achter zijn oor en schoof zijn koptelefoon weer omlaag, om zijn nek. "Laat zien," zei hij.

Hoofdstuk 2
Gonda kwam niet overeind. Ze schoof op haar ellebogen tussen de eiken door, zo voorzichtig dat er bijna geen blad bewoog. Joep liep naast haar lange grijze vlecht mee, die achter haar aan over het mos gleed. Midden in het bos bleef Gonda liggen en wees met een vinger zo dik als een regenpijp naar de grond. "Daar," fluisterde ze.
Joep zag stenen. Het waren grijze, ronde stenen, elk zo groot als een vuist, in een kronkelende rij tussen de bladeren. Hij was er al tientallen keren overheen gestapt en had gedacht dat iemand hier vroeger een paadje had gelegd. "Dat is een pad," zei Joep. "Een oud pad," fluisterde Gonda. "Maar niet voor voeten."
Ze strekte een been, zette haar grote teen tussen twee stenen en draaide hem rond, zoals je het deksel van een pot draait. Toen ze haar teen optilde, zat er een kuil zo groot als een soepkom. Eerst was er alleen bruine aarde te zien. Daarna werd de bodem donker, en het water kwam omhoog. Blub. Blub. Langzaam liep de kuil vol tot aan de rand, en er dreef een eikenblad in rond.
Joep knielde en stak een vinger in het water. Het was kouder dan water uit de kraan. "Er loopt hier al honderd jaar een beek onder de grond," fluisterde Gonda. "Daarom staan mijn eiken zo goed. Ze drinken ervan, met hun langste wortels." Joep volgde de rij stenen met zijn ogen. Die kwam vanaf de noordkant de heuvel af, slingerde tussen de dikste eiken door en verdween bij de volkstuinen onder de bladeren. "Waarom heb ik dat nooit gezien?" vroeg hij. "Omdat er niets te zien is," fluisterde Gonda. "Je moet het weten."
Uit zijn broekzak viste Joep een stompje blauw potlood. Hij vouwde de kaart open op zijn knie en zette stipjes, precies langs de stenen, bocht voor bocht. "Een stippellijn," zei hij. "Want je ziet hem niet. Zo teken je alles wat onder de grond zit." Hij bekeek zijn kaart met zijn hoofd een beetje scheef. "Nu klopt hij." Gonda knikte, zo langzaam dat de eikjes in haar zakken amper bewogen. Ze keek over Joeps hoofd heen naar de rand van het bos, en haar gezicht werd heel stil.
Aan het groene hek, waar de stenen onder de bladeren verdwenen, hing iets wits. Joep liep ernaartoe. Het was een groot vel, met witte plastic bandjes aan het gaas vastgemaakt, en het was zo nieuw dat het nog naar drukinkt rook. Er stond een grijze kaart op, en Joep herkende meteen wat het was: de volkstuinen, het spoor en de ronde vlek van het bos. Dwars door die vlek liep een dikke rode streep, zo recht alsof iemand hem met een liniaal had getrokken. Boven de kaart stond in grote letters: Nieuwe ringweg.
Gonda bleef achter tussen de bomen, plat als een heuvel. "Wat staat erop?" fluisterde ze. Joep draaide zich om. Hij had kunnen zeggen dat het niets was, maar dat zou niet waar zijn. "Ze willen een weg aanleggen," zei hij. "Dwars door het bos." Hij liep in een rechte lijn het bos in, waar de rode streep doorheen liep, en telde elke eik die hij tegenkwam. "Zesendertig eiken. En de beek ook."
Een hele tijd zei Gonda niets. De eikjes in haar zakken trilden, terwijl er geen zuchtje wind was. "De dikste heb ik geplant toen de stad nog een dorp was," fluisterde ze ten slotte.
Joep voelde zijn maag samenknijpen, net als op school wanneer de bel ging en iedereen tegelijk door de gang begon te duwen. Hij dacht aan graafmachines en zagen, aan een weg vol auto's waar nu merels scharrelden. Hij keek nog eens naar de rode streep. Wie die had getrokken, was nooit in dit bos geweest en wist niet dat hier een beek liep. "Ze hebben niet goed gekeken," zei Joep. "Die weg hoeft helemaal niet hier." Hij draaide zich om, naar de spoordijk aan de oostkant.
Hij klom halverwege de dijk omhoog, niet tot bij de rails, en ging in het droge gras zitten. Gonda draaide zich op haar buik en schoof mee, tot haar kin op haar handen lag, vlak onder aan de dijk. Uit zijn andere broekzak haalde Joep een schriftje. In de stad sloeg een kerkklok half vier, en even later kwam er een trein over de dijk aanratelen. "De intercity van half vier," zei Joep, en hij schreef het op. "Precies op tijd." Na de sprinter van twintig voor vier zette hij er nog een streepje bij.
"Waarom tel je ze?" fluisterde Gonda. "Om te weten hoe druk het spoor is," zei Joep. "En kijk daar eens." Hij wees naar beneden. Tussen de laatste eiken en de voet van de dijk lag een vlakke strook grind met hier en daar een pluk gras. Niemand liep er, niemand plantte er iets. "Daar past een weg," zei Joep. "Zonder dat er één eik om hoeft."
Hij gleed de dijk af, ging naast de laatste eik staan en liep in een rechte lijn naar de voet van de dijk. Zijn stap was precies zestig centimeter; dat had hij thuis op de gang opgemeten. "Eén, twee, drie," telde hij, en het grind knerpte onder zijn gympen. Gonda telde fluisterend mee, tot elf. Toen hield ze op. "Voor mij is het maar één stap," fluisterde ze. "Die telt niet," zei Joep, zonder op te kijken. "Vijftien. Zestien."
Bij zesendertig stond hij met zijn neus tegen het gras van de dijk. Hij schreef het getal in zijn schriftje en zette er een dikke streep onder. Daarna liep hij de hele strook af, langs de bosrand tot aan het hek van de volkstuinen, en overal was hij ongeveer even breed. Boven op de dijk ratelde de volgende trein voorbij. Joep zette een streepje in zijn schriftje, en deze keer trok hij zijn koptelefoon niet omhoog.
Gonda keek hem aan met haar grote ogen. "Wat ga je doen?" fluisterde ze. Joep klapte zijn schriftje dicht. "Een kaart maken," zei hij. "De beste die ik ooit gemaakt heb. Zo precies dat iedereen wel moet kijken."
Hierna lezen
Hele boekenkast- 9–12 jaarLeerzaam

Wat een bij de hele dag doet
JeugdboekVan de eerste warme zon tot het donker: één bij volgen, en ontdekken wat er al die tijd in de korf gebeurt.
- 9–12 jaarSpannend

De verloren sportschoen
HoofdstukboekTeun moet thuis alle schoenen poetsen en mag niet naar het schoolfeest. Hij gaat toch, en verliest daar één sportschoen.
- 9–12 jaarSpannend

De sleutel van de sterrenwacht
JeugdboekDe koepel draait niet meer, de komeet komt maar één keer, en de enige die wist hoe het moest is al dertig jaar weg.

Een boek met jouw kind als held
Persoonlijk boekEen uniek cadeau: jouw kind getekend in een persoonlijk kinderboek. € 7,99, voorlezen inbegrepen.
Zo werkt het
Dit boek is met AI geschreven en getekend, en daarna door mensen nagelezen.
