Naar de inhoud

De brief zonder adres

Hoofdstukboek
Hoofdstukboek9–12 jaarSpannend

De brief zonder adres

Een storm blaast de ballon van postbode Zaza uit de lucht. Eén brief heeft geen adres, alleen een windhaan en vijf woorden.

In het abonnement. 3 voorbeeldboeken, één per leeftijd, lees je gratis.

Gemaakt met AI, nagelezen door mensen

  • 8 hoofdstukken
  • Nederlands

Over dit boek

Leeftijd
9–12 jaar
Thema's
Speurneuzen
Lengte
8 hoofdstukken
Tekenstijl
anime
Taal
Nederlands

In dit boek

  • DaanSterkste van de klas, 10 jaar
  • ZazaLuchtballonpostbode
Maak een persoonlijk boek met deze helden

Jouw kind wordt de held van een nieuw verhaal, en zij gaan mee. € 7,99, voorlezen inbegrepen, zonder abonnement.

Ook als hardcover voor in de schoen: bestel uiterlijk maandag 16 november. Het gedrukte boek

Zo begint het verhaal.

  1. Daan staat met zijn handen in zijn zakken bij het hek, terwijl Zaza in het weiland worstelt met de mand van haar luchtballon en overal brieven wegwaaien.

    Hoofdstuk 1

    Daan probeerde het raam van zijn slaapkamer dicht te duwen met één vinger. Met één vinger ging het meestal goed. Met een hele hand ging het vaak mis, zoals vorige week met de klink van de badkamerdeur, die nu met een rol plakband aan de deur vastzat. Buiten was het harder gaan waaien. Het riet langs de sloot in het weiland lag plat, en boven de dijk in de verte schoven de wolken voorbij, laag en grijs.

    Het raam bleef op een kier staan. Er blies een koude streep wind over zijn arm, zo onder de mouw van zijn blauw-wit gestreepte rugbyshirt. "Kom op nou," mompelde Daan. Hij duwde iets harder, maar niet veel. Hij wist precies hoe het klonk als hout brak.

    Op dat moment zag hij de stip. Hij hing boven de oude molen aan de horizon, waar de wieken stilstonden, en werd snel groter. Het was een luchtballon. Onder de ballon zwaaide een rieten mand heen en weer, en de wind duwde het hele ding schuin naar beneden, recht op het weiland af.

    Daan drukte zijn neus tegen het glas. De mand raakte het gras. Bonk. De mand stuiterde op, schoof een eind door en raakte opnieuw de grond. Bonk. Een klep aan de zijkant sprong open, en daar vlogen de brieven. Witte en bruine enveloppen fladderden over het weiland, tegen het hek, het riet in, tot in de sloot.

    Een lange vrouw hees zichzelf half over de rand van de mand. Ze droeg een groenblauwe postjas met koperen knopen, en onder haar platte pet zwiepten heel veel lange dunne vlechtjes in de wind. Met één hand hield ze zich vast. Met de andere graaide ze naar een brief die langs haar oor schoot. "Mijn post!" riep ze. "Niet de sloot in! Hoor je me? Niet de sloot in!"

    Daan stond al half bij de deur toen zijn blik op de vensterbank viel. Daar lag het theelepeltje. Het steeltje was krom, en vlak bij het eind zat een klein gaatje, net groot genoeg voor een touwtje. Hij had het vorig jaar verbogen, toen hij iets wilde maken en het alleen maar kapotter maakte. Teruggegeven had hij het nooit. Daan keek er één tel naar. Daarna draaide hij zich om en rende de trap af.

    Hij stormde door de keuken en trok de groene achterdeur open. De wind sloeg meteen in zijn gezicht en blies zijn oren koud, en na drie stappen door het natte gras waren zijn witte sportschoenen al doorweekt. Bij het houten hek tussen de tuin en het weiland bleef hij staan. Het hek kraakte toen hij ertegenaan leunde, en Daan haalde snel zijn handen weg. Hij stak ze diep in de zakken van zijn spijkerbroek.

    In het weiland was de vrouw uit de mand geklommen. Ze zette haar laarzen in het gras en trok aan de rand, maar de ballon boven haar bolde op in de wind en sleepte alles een stukje verder, haar erbij. Tussendoor griste ze brieven van de grond en propte ze in een grote leren posttas die over haar borst hing. Eén, twee, drie brieven. Een vierde waaide net onder haar vingers vandaan.

    "Elf jaar!" riep ze tegen niemand in het bijzonder. "Elf jaar bezorg ik de post per ballon. Over bergen, over bossen, over de zee. En nog nooit is er één brief zoekgeraakt!" Ze haalde een verfrommelde kaart uit haar jaszak, keek erop en fronste. "Volgens deze kaart staat hier een bos."

    Daan keek naar de mand. Het vlechtwerk was oud, en langs de rand liep een scheur. Als hij die rand vastpakte, werd die scheur vast groter. Als hij aan de ballon trok, knapte er iets. Er knapte altijd iets. Zijn handen bleven waar ze waren, diep in zijn zakken, waar ze niemand iets konden doen.

    De vrouw keek op en zag hem staan. "Hé! Jij daar, bij het hek!" Ze zwaaide met een envelop naar hem. "Ik ben Zaza, van de ballonpost! Sta daar niet zo te kijken!"

    "Ik kan beter niks vastpakken," zei Daan. Zijn stem klonk kleiner dan hij wilde. "Ik maak dingen kapot." Zaza schudde haar hoofd zo hard dat haar pet bijna afwoei. "Dan maak je dit maar heel!" riep ze terug.

    Achter haar tilde een windvlaag de mand een eind van de grond. De ballon helde over naar de sloot, en de vrouw greep een dik touw dat aan de rand hing. Het touw schuurde door haar handen. Ze knikte met haar hoofd naar de dikke houten paal midden in het weiland. "Daar moet hij aan vast!" riep ze. "Maar ik krijg hem niet in mijn eentje zover!"

    Ze nam het losse eind van het touw en slingerde het met een wijde boog naar hem toe. Daan zag het aankomen, kronkelend door de wind, recht op hem af. Zijn handen zaten nog steeds in zijn zakken.

  2. Daan houdt bij de sloot voorzichtig een roomwitte envelop vast met een getekende molen en windhaan erop, en Zaza buigt zich erover.

    Hoofdstuk 2

    Het touw sloeg met een natte klets tegen zijn borst. Daans hand schoot uit zijn zak voordat hij erover kon nadenken, en zijn vingers sloten zich om het touw. Meteen gaf de ballon een ruk die tot in zijn schouder doorging. Daan schrok. Hij dacht aan de klink van de badkamerdeur, aan het plakband, aan het geluid van iets dat brak. Langzaam deed hij zijn vingers een stukje open, tot het touw er losjes doorheen kon glijden.

    "Vasthouden!" riep Zaza. Ze hing met haar hele gewicht aan de rand van de mand. "Niet loslaten!" "Als ik te hard trek, knapt hij," zei Daan. "Dat touw heeft drie stormen boven zee overleefd!" riep Zaza terug. "Dat krijg jij heus niet kapot!"

    Daan duwde het hek open met zijn elleboog. Het hek kraakte, en hij liep het weiland in met het touw in zijn open handen, zoals je een jong vogeltje vasthoudt dat niet weg mag vliegen maar ook niet geplet mag worden. Bij elke windvlaag liet Daan een stukje touw door zijn vingers glijden, maar het losse eind hield hij met zijn duim tegen zijn handpalm, zodat het er nooit helemaal doorheen schoot. Zodra de wind even ging liggen, haalde hij het stukje weer binnen. Het schuurde en brandde in zijn handpalmen. Toch kwam de ballon mee, stap voor stap, want Zaza duwde de mand van achteren over het natte gras, recht op de paal af, terwijl Daan achteruit voor haar uit liep.

    Toen de mand vlak bij de dikke houten paal was, liet Zaza hem los en rende ze langs het touw naar voren, naar Daan toe. Ze griste het eind van het touw uit zijn handen, sloeg het twee keer om de paal en legde er een knoop in, zo snel dat Daan niet zag hoe. De ballon rukte. Het touw kwam strak te staan en zoemde in de wind, maar de paal gaf geen centimeter mee. "Zo," zei Zaza, en ze veegde een paar vlechtjes uit haar gezicht. "Die zit."

    Daan keek naar zijn handen. Over allebei zijn handpalmen liep een rode streep, maar verder was er niets aan de hand. Het touw was heel. De paal was heel. Hij stopte zijn handen gauw weer in zijn zakken, voordat er alsnog iets mis kon gaan.

    Daarna begon het zoeken. Zaza rende zigzaggend over het weiland en plukte brieven uit het gras, van onder een graspol en van tussen de planken van het hek. Daan nam de sloot. Hij hurkte aan de rand en haalde de enveloppen een voor een uit het riet, met twee vingers aan het hoekje. Een bruine envelop dreef op het water. Daan viste hem eruit met een rietstengel, zo zachtjes dat het papier niet eens scheurde.

    Zaza las elk adres hardop voordat ze de brief in haar grote leren posttas stopte. "Dorpsstraat drie. Klopt. Kerkpad elf. Klopt. Mevrouw Van Dam, achter de bakkerij. Klopt." Bij elke brief klonk ze een beetje tevredener.

    Helemaal achteraan, waar het riet zo dicht stond dat de wind er niet bij kon, zat nog één envelop klem tussen twee stengels. Daan trok hem voorzichtig los. Hij was roomwit en bijna droog, en er zat geen postzegel op. Er stond ook geen straat op, en geen naam. Midden op de voorkant had iemand met potlood een molen getekend. Bovenop de kap stond een windhaan met een pijl, en die pijl wees naar een piepklein boompje van een paar krabbeltjes. Onder de tekening stonden woorden in ronde, schuine letters.

    "Voor wie de wind kan horen," las Daan hardop.

    Zaza kwam aanlopen en nam de envelop van hem over. Ze draaide hem om, maar de achterkant was leeg. Ze draaide hem terug en tuurde naar de windhaan, met haar neus er bijna tegenaan. "Geen straat," zei ze. "Geen huisnummer. Geen naam." Bij elk woord werd haar stem zachter.

    "Misschien staat de naam erin," zei Daan. "Op het briefje zelf." Zaza sloeg haar armen om de envelop en drukte hem stevig tegen haar jas, alsof de wind hem anders alsnog zou meenemen. "Nee."

    "Alleen wie de brief krijgt, mag hem openmaken," zei ze. "Niet de postbode. Niet de buurvrouw. Niet de jongen die hem uit de sloot vist. Zo is de regel, en aan die regel heb ik me elf jaar lang gehouden."

    "Maar hoe weet je dan voor wie hij is?" vroeg Daan. "Dat zoek ik uit." Zaza klikte haar posttas open en schoof de brief in een vakje aan de binnenkant, apart van alle andere. Ze klopte er twee keer op. "Daar ben ik postbode voor."

    Boven hen bolde de ballon op en trok aan het touw, maar de knoop hield. Zaza zette haar pet recht, schoof de ronde vliegbril erop een stukje hoger en keek over het weiland. "Kom," zei ze. "We gaan." "We?" zei Daan.

    "Jij hebt hem gevonden," zei Zaza. "Dan help je hem ook bezorgen." Daan keek naar het touw om de paal, dat nog steeds hield. Hij stopte zijn handen weer diep in zijn zakken. Maar zijn voeten liepen al achter haar aan, de wind tegemoet.

Dit boek is met AI geschreven en getekend, en daarna door mensen nagelezen.