

De kookwedstrijd van de Marktstraat
HoofdstukboekDe kookwedstrijd van de Marktstraat
Oskar wil de kookwedstrijd van de buurt winnen. Maar dan worden er kramen gesaboteerd, en Rafa's familie krijgt de schuld.
In het abonnement. 3 voorbeeldboeken, één per leeftijd, lees je gratis.
Gemaakt met AI, nagelezen door mensen
- 8 hoofdstukken
- Nederlands
Over dit boek
- Leeftijd
- 9–12 jaar
- Thema's
- Speurneuzen
- Lengte
- 8 hoofdstukken
- Tekenstijl
- anime
- Taal
- Nederlands
In dit boek
OskarWil chef-kok worden, 11 jaar
RafaDanseres van de markt, 8 jaar
Jouw kind wordt de held van een nieuw verhaal, en zij gaan mee. € 7,99, voorlezen inbegrepen, zonder abonnement.
Ook als hardcover voor in de schoen: bestel uiterlijk maandag 16 november. Het gedrukte boek
Zo begint het verhaal.

Hoofdstuk 1
Oskar kneedde het gehakt zo hard dat een gewone kom allang over het aanrecht was gaan schuiven. Maar deze kom bewoog geen millimeter. Papa had ooit een zware klem aan de rand van het aanrecht geschroefd, en daarin zat de kom zo vast als een paaltje in de grond. Oskar had maar één hand nodig om te kneden, en dat kwam goed uit, want hij had er ook maar één. Zijn linkerarm hield op net onder de elleboog. De mouw van zijn grijze hoodie had hij daar opgerold, zodat hij niet per ongeluk in het gehakt zou hangen.
Op het fornuis stond de grote pan met de deuk in de zijkant. Pruttel, deed de tomatensaus. Pruttel, pruttel. De keuken boven de winkel van zijn ouders was klein, en het rook er tot in elke hoek naar ui en knoflook. Op de witte tegels achter het fornuis zat een rode spat. Oskar zag hem heus wel. Die was voor later.
Naar het recept keek hij niet. De kaart hing midden op het prikbord, oud en geel, met een punaise erdoor, en Oskar kende elk woord uit zijn hoofd. Oma Lien had het recept lang geleden opgeschreven, in schuine, puntige letters die allemaal een beetje naar rechts helden, als gras in de wind. Rechtsonder zat een bruine vlek. Die was van de dag dat oma zo hard moest lachen dat ze de pollepel op de kaart liet vallen. Vlak boven de vlek stond het belangrijkste van het hele recept, met twee strepen eronder: één lepel zout. Niet meer.
Vorige zomer had oma Lien hem de kaart gegeven, aan de keukentafel, met haar vingers om zijn hand heen. "Mijn handen worden te stijf voor gehaktballen," had ze gezegd. "Draai jij ze maar. Jij proeft beter dan ik." Oskar had geknikt alsof het niets bijzonders was. 's Avonds had hij drie keer in zijn la gekeken of de kaart er nog lag.
Hij trok een stuk gehakt uit de kom en rolde het met zijn handpalm over de snijplank, rondje na rondje, tot er een bal lag zo groot als een pingpongbal. Met het eind van zijn linkerarm duwde hij de bal opzij, zodat er plek kwam voor de volgende. Zo ging het snel. Na een kwartier lagen er twintig ballen op een rij, zo netjes als eieren in een doos. Oskar schoof ze één voor één de pan in. Plof, deed de eerste in de saus. Plof, deed de tweede. Bij de twintigste spatte er een druppel op zijn witte koksschort, precies op de plek van zijn hart.
Oskar nam de houten lepel in zijn rechterhand, blies erop en proefde. Hij sloot zijn ogen. Hij trok zijn wenkbrauwen op. Hij liet de saus over zijn tong rollen, zoals de juryleden dat elk jaar deden aan de lange tafel op het podium. "Hm," zei hij met een zware, deftige stem. "Meneer de kok, de ui is mooi zacht. Maar de peper is verlegen."
Oskar had over alles een mening, en meestal zei hij die ook. Over de macaroni van mama had hij gezegd dat die naar natte doos smaakte. Sindsdien kookte Oskar op dinsdag. Over de soep van de soepkraam beneden had hij gezegd dat die smaakte als warm afwaswater. De soepkok zwaaide nu een stuk minder vrolijk als Oskar langs zijn kraam liep.
Van onder aan de trap klonk de stem van mama. "Oskar! Het ruikt tot in de winkel! Er staat hier een meneer die vraagt wat je maakt." Oskar boog zich over de trapleuning. "Zeg maar dat het nog niet af is!" riep hij. Mama lachte. "Hij wil het recept weten!" riep ze naar boven. Oskar keek over zijn schouder naar de gele kaart op het prikbord. "Dat is geheim," riep hij terug. "Van oma."
Hij liep naar het raam boven de gootsteen en keek naar beneden. In de Marktstraat stonden twee mannen op ladders vlaggetjes op te hangen tussen de huizen. Helemaal aan het eind van de straat timmerde iemand aan een houten podium. Over drie dagen was daar de finale van de kookwedstrijd, en dit jaar stond Oskar er voor het eerst in, als jongste van allemaal.
Hij wist precies wat de mensen zouden zeggen als hij dat podium opklom. Ach, die jongen van de winkel. Wat schattig. Oskar wilde niet schattig zijn. Hij wilde dat ze een hap namen en even helemaal niets zeiden, omdat het zo lekker was. Soms zag hij het ook andersom voor zich: een gehaktbal die van zijn lepel rolde, over de rand van de jurytafel, zo de straat op. Dan werd zijn buik zo strak als een trommelvel.
Terug bij het fornuis strooide hij een snufje peper in de pan en roerde drie keer rond. Pruttel, deed de saus, iets tevredener nu. Oskar proefde nog een keer en hield de lepel even stil voor zijn mond. "Bijna goed genoeg," zei hij hardop, in de richting van de trap.
"Dat zei je gisteren ook!" riep mama van beneden. Oskar likte de lepel schoon. "Gisteren was het bijna-bijna!" riep hij terug.

Hoofdstuk 2
Oskar had het gas net een standje lager gedraaid toen er beneden in de straat iemand begon te mopperen. Hij boog zich over de gootsteen en keek door het raam. Bij de soepkraam stond de soepkok met een pan in zijn handen, en om hem heen kwamen al mensen staan. "Zuur!" riep de soepkok. "Mijn hele bouillon! Gisteravond was hij nog goed!"
Oskar riep naar beneden dat mama even op de saus moest letten. Hij rende de trap af en de winkel door, met de houten lepel nog in zijn rechterhand. Buiten rook het naar gebakken uien en warme stenen. Tussen de huizen wapperden de nieuwe vlaggetjes, en midden in de Marktstraat stonden de kramen op een rij onder hun gestreepte zeilen.
Rond de soepkraam werd gefluisterd. "Het zit in de groente," zei een vrouw met een boodschappentas. "Die komt overal van dezelfde kraam." Een man knikte en keek schuin naar de groentekraam verderop, waar de houten kratten hoger stonden dan zijn hoofd. Die kraam was van de familie van Rafa. Alle koks in de straat kochten daar hun groente: de prei, de wortels, de uien, en ook de tomaten in Oskars saus.
"Dat is onzin," zei Oskar. Iedereen draaide zich om. Zijn oren werden warm, maar hij stapte toch naar voren. "Wanneer hebt u de bouillon gemaakt?" vroeg hij aan de soepkok. "Gisteren," bromde de soepkok. "Hij stond vannacht onder het zeil, met het deksel erop." Oskar knikte, zoals een echte speurder knikt. "Mag ik proeven?" De soepkok aarzelde, maar hield hem toch een lepel voor. Oskar sloot zijn ogen en trok zijn wenkbrauwen op, net als in de keuken. "Hij is zuur, ja," zei hij. "Maar eerlijk gezegd smaakte hij gisteren ook al nergens naar."
Het gezicht van de soepkok liep rood aan, van zijn nek tot aan zijn wenkbrauwen. "Eerst afwaswater en nu dit," zei hij. Hij wees met de soeplepel de straat in. "Wegwezen, jij."
Bij de bakkerskraam ging het niet veel beter. De bakster stond tussen haar glazen potten met suiker en zout en veegde bloem van haar handen. "Hebt u vannacht iemand bij de soepkraam gezien?" vroeg Oskar. "Ik was om zes uur al thuis, jongen," zei de bakster. Ze hield hem een krentenbol voor. "Hier, voor de schrik." Oskar stak de houten lepel achter het bandje van zijn schort en nam de bol aan. Hij nam een hap en kauwde. Hij kauwde nog eens. "Hij is een beetje droog," zei hij. "Met meer krenten zou hij beter zijn." De bakster pakte de krentenbol uit zijn hand. "Dan hoef je hem ook niet," zei ze.
Oskar stond midden in de straat met een lege hand en een kruimel op zijn witte koksschort. Hij trok de houten lepel weer achter het bandje vandaan. Twee koks, twee boze gezichten, en hij wist nog precies even weinig als daarnet. "Goed bezig, chef," zei een stem achter hem.
Het was Rafa. Ze danste tussen de kratten van de groentekraam door, en bij elke stap wipten haar grote bruine krullen op en neer, met een rode sjaal ertussen. "Twee mensen boos in vijf minuten," zei Rafa. "Dat is een record." Ze draaide een rondje om een stapel appelkisten, sprong over een krat bloemkolen en raakte met haar elleboog een zak linzen op de rand van de toonbank. De zak kiepte om, en de linzen regenden neer op een plat stuk karton achter de kraam, dat grijs zag van het stof uit de zakken. Rafa danste gewoon door. Knars, deden de linzen onder haar schoenen. Knars, knars.
"Rafa!" Haar moeder kwam achter de toonbank vandaan met een bezem. "Kijk nou. Overal voetstappen. Alsof we vandaag nog niet genoeg gedoe hebben." Rafa bleef staan. Haar schouders zakten. Ze keek naar de soepkraam, waar de mensen nog steeds stonden te fluisteren. "Ze denken dat wij het gedaan hebben, hè," zei ze zacht.
"Ik geloof er niks van," zei Oskar. "Jullie tomaten zijn de beste van de hele stad. Dat zeg ik niet zomaar." Rafa trok één mondhoek op. "Jij zegt nooit iets zomaar," zei ze.
Ze hurkte bij het karton en wees naar een afdruk in het stof tussen de linzen, vol kleine golfjes. "Dat ben ik," zei Rafa. "Zet jij je voet er eens naast." Oskar stapte voorzichtig naast de linzen in het stof. Zijn afdruk zat vol blokjes, als een wafel. "Zie je wel?" zei Rafa. "Elke schoen heeft zijn eigen patroon. Mama heeft ruitjes. Papa heeft streepjes, maar die zijn aan één kant bijna weggesleten, omdat hij scheef loopt."
Oskar keek naar de twee afdrukken naast elkaar, de golfjes en de wafel. Hij had nooit geweten dat er zoveel onder een schoen kon zitten. Rafa kwam overeind en sloeg haar armen over elkaar. "Als iemand dit expres doet," zei ze, "dan loopt die ergens rond. En dan vind ik zijn schoenen." Haar moeder duwde de bezem in haar handen. "Eerst vind jij de linzen," zei ze.
Hierna lezen
Hele boekenkast- 9–12 jaarLeerzaam

Wat een bij de hele dag doet
JeugdboekVan de eerste warme zon tot het donker: één bij volgen, en ontdekken wat er al die tijd in de korf gebeurt.
- 9–12 jaarSpannend

De verloren sportschoen
HoofdstukboekTeun moet thuis alle schoenen poetsen en mag niet naar het schoolfeest. Hij gaat toch, en verliest daar één sportschoen.
- 9–12 jaarMagisch

Gonda fluistert
HoofdstukboekAan de rand van de stad woont een reuzin die eiken kweekt. Nu wil de gemeente haar bos kappen voor een nieuwe weg.

Een boek met jouw kind als held
Persoonlijk boekEen uniek cadeau: jouw kind getekend in een persoonlijk kinderboek. € 7,99, voorlezen inbegrepen.
Zo werkt het
Dit boek is met AI geschreven en getekend, en daarna door mensen nagelezen.
