Naar de inhoud

De laatste halte van de nachtbus

Hoofdstukboek
Hoofdstukboek9–12 jaarMagisch

De laatste halte van de nachtbus

Joep kent elke dienstregeling uit zijn hoofd. Maar de nachtbus van Ronnie stopt bij een halte die op geen enkele kaart staat.

In het abonnement. 3 voorbeeldboeken, één per leeftijd, lees je gratis.

Gemaakt met AI, nagelezen door mensen

  • 8 hoofdstukken
  • Nederlands

Over dit boek

Leeftijd
9–12 jaar
Thema's
Speurneuzen
Lengte
8 hoofdstukken
Tekenstijl
anime
Taal
Nederlands

In dit boek

  • JoepKaarten- en treinenkenner, 9 jaar
  • RonnieBuschauffeur van de nachtbus
Maak een persoonlijk boek met deze helden

Jouw kind wordt de held van een nieuw verhaal, en zij gaan mee. € 7,99, voorlezen inbegrepen, zonder abonnement.

Ook als hardcover voor in de schoen: bestel uiterlijk maandag 16 november. Het gedrukte boek

Zo begint het verhaal.

  1. Joep zit 's nachts op het kleed voor het hoge raam, met zijn plattegrond open, en kijkt naar een treintje dat in de verte over de overgang bij de volkstuintjes rijdt.

    Hoofdstuk 1

    Om twintig voor drie bromde het horloge onder Joeps kussen, drie korte keren. Joep zat meteen rechtop in het logeerbed van tante Hennie, en aankleden hoefde hij zich niet: zijn blauw-geel gestreepte trui had hij gewoon aangehouden onder het blauw geruite dekbed. Zijn blauwe gympen stonden naast het bed, met de veters al los. Met één stap was hij bij het hoge raam, want groter dan dat was het logeerkamertje niet.

    Hij ging op het versleten kleed zitten, met zijn knieën tegen de koude vensterbank. Drie verdiepingen lager lag de straat, leeg en glimmend van de regen van die avond. Aan de overkant stond de busremise met haar grote rolluiken, allemaal dicht. Een uil vloog laag over het dak, met iets hoekigs onder zijn vleugel, en verdween achter de lantaarns. Joep keek hem even na. Uilen stonden niet in zijn dienstregeling.

    Veel verder weg, voorbij de daken, liep het spoor. Overdag zag je het nauwelijks, maar 's nachts wist Joep precies waar hij moest kijken. Bij de volkstuintjes, waar een smal weggetje over de rails ging, hingen twee rode lampjes aan een paal. Ze waren nu nog uit.

    Door de muur hoorde hij tante Hennie snurken. Het was een rustig, regelmatig geluid, net een bus die met draaiende motor bij de halte staat te wachten. Dat had Joep haar bij het avondeten ook verteld. "Je snurkt als een bus," had hij gezegd. "Een oude, met een kapotte uitlaat." Tante Hennie had gelachen, maar niet heel hard, en daarna had ze iets te lang in haar soep geroerd. Joep zei altijd wat waar was. Pas als het eruit was, zag hij soms dat het een beetje prikte.

    "Om negen uur licht uit, hè?" had ze gevraagd, met haar hand al op de deurklink van het logeerkamertje. "Ja," had Joep gezegd, en om negen uur was het licht uitgegaan. Over wat er daarna zou gebeuren, had ze niets gevraagd.

    Op de vensterbank lag zijn haltelijst open, een schrift met een blauwe kaft en een omgekrulde hoek. Twee jaar lang had Joep er elke bushalte van de stad in geschreven, regel na regel, in zijn kleinste handschrift. Achter elke naam stond een vinkje, en een vinkje kwam er pas als hij zelf bij die halte had gestaan. Zo was zijn regel, en die had hij nog nooit gebroken. Nu was er nog maar één regel leeg. Die was voor de eindhalte van de N9, de nachtbus, en die kon je alleen halen als de rest van de stad sliep.

    Om precies kwart voor drie begonnen de twee rode lampjes bij de volkstuintjes te knipperen. Joep drukte zijn neus bijna tegen het glas. Heel zacht, door het raam heen, hoorde hij de bel van de overgang. Ting. Ting. Ting. De slagbomen zakten, rood-wit en van zo ver weg kleiner dan lucifers. Een kort treintje schoof erlangs, vier wagons met een lampje voorop, en weg was het. "Kwart voor drie," fluisterde Joep tevreden. "Precies op tijd."

    Hij haalde de opgevouwen plattegrond uit zijn achterzak en vouwde hem open op het kleed. Het papier was zo vaak gevouwen dat de vouwen wit waren geworden. Alles stond erop, in potlood: elke buslijn, de bruggen, het kanaal, het spoor en zelfs de volkstuintjes, als kleine vierkantjes met een streepje voor elk schuurtje. Joep pakte het potlood van achter zijn oor en zette een stip bij de overgang.

    Hij wist het allang, maar hij schreef het er toch bij, want iets klopte pas echt als het op papier stond. Op zeven plekken kwam het spoor in de stad een weg tegen. Zes keer ging het eroverheen of eronderdoor, met een brug of een tunnel. Alleen hier, bij de volkstuintjes, moest er een bel rinkelen en moesten de slagbomen omlaag. Enige overgang met een bel, schreef hij in kleine letters.

    Daaronder schreef hij nog iets. Na het treintje van kwart voor drie kwam er lange tijd niets, behalve om 4.12 uur: de lange goederentrein. Het was de enige trein in dat hele uur, dat wist Joep uit zijn eigen dienstregeling, en hij had hem ook gezien. In de voorjaarsvakantie, toen hij hier ook logeerde en niet kon slapen, had hij de wagons geteld. Eenendertig. Het raam had er zacht van getrild. 4.12: goederentrein, enige trein, schreef hij naast de stip.

    Beneden, achter de rolluiken, stond de N9 te wachten. Volgens de dienstregeling vertrok de laatste rit om tien over drie, van de halte vlak voor de remise, en die rit reed helemaal door tot het eind van de lijn. Joep keek op zijn horloge. Het was acht voor drie. Achttien minuten.

    Hij legde zijn vinger op de lege regel in het schrift. Het papier voelde net als alle andere regels, glad en koel. "Vannacht," zei hij zacht tegen het raam. "Vannacht komt er een vinkje achter." Hij stopte het schrift onder zijn trui, vouwde de plattegrond dicht en schoof het potlood terug achter zijn oor. Joep pakte zijn gympen en liep op zijn sokken naar de deur.

  2. Joep sluipt op zijn sokken door het smalle gangetje en tilt de reservesleutel aan een rood lintje van het rode sleutelrekje in de vorm van een bus.

    Hoofdstuk 2

    Joeps hand lag al op de deurklink toen er beneden iets begon te ratelen. Hij draaide zich om en keek door het hoge raam. Aan de overkant ging een van de grote rolluiken van de remise omhoog, een eindje, nog een eindje, tot er een streep licht over de natte straat viel. Daarachter sprong een oranje bordje aan, boven een lange voorruit. N9, stond erop. Joep voelde zijn hart een sprongetje maken. De bus stond er al, met al zijn lampen aan, klaar voor de laatste rit.

    Hij pakte zijn grote groene koptelefoon van het lage boekenkastje en hing hem om zijn nek. Thuis had hij hem bijna altijd bij zich, ook zonder muziek, want met die dikke kussens over zijn oren werd de wereld een stuk zachter. Hij duwde de klink omlaag, zo langzaam dat het slot geen geluid maakte toen het losschoot, en stapte de gang in.

    Het gangetje was smal, zo smal dat tante Hennie zich langs de kapstok moest wurmen als ze haar jas pakte. Joep kende het uit zijn hoofd. Gisteravond had hij het geteld, zoals hij alles telde: elf planken van het logeerkamertje tot de voordeur, en de zevende piepte. Op zijn sokken ging hij van plank naar plank, met zijn gympen in de ene hand en zijn andere hand plat tegen de lichtgele muur.

    Bij de zesde plank bleef hij staan. Recht naast hem was de deur van tante Hennie, dicht, met een smalle streep donker eronder. Erachter snurkte ze, net zo rustig en regelmatig als daarnet. Joep tilde zijn voet hoog op en stapte over de piepende plank heen, met een grote stap en zijn armen wijd, om niet te wankelen.

    Midden in die stap hield het snurken op. Joep bleef staan, bijna op één been, met zijn gympen tegen zijn borst gedrukt. Achter de deur kraakte het bed. Er klonk een zucht, en daarna iets wat op een woord leek maar geen woord was. Joep hield zijn adem in en telde in zijn hoofd, zoals hij de wagons van een trein telde. Eén. Twee. Drie. Vier. Bij zeven begon het snurken weer, eerst wat haperend en daarna net zo regelmatig als eerst. Joep zette zijn voet neer en blies heel langzaam zijn adem uit door zijn neus.

    Boven de kapstok hing de klok, een ronde met cijfers zo groot dat je ze vanaf de andere kant van de gang kon lezen. In de stilte tikte hij harder dan overdag. De grote wijzer stond op de elf. Vijf voor drie. Nog een kwartier, en de trap was drie verdiepingen lang. "Ruim op tijd," fluisterde Joep, al voelde het helemaal niet ruim.

    Naast de voordeur hing het sleutelrekje: een houten bus, rood geverfd, met wieltjes, raampjes en onderaan een rij koperen haakjes. Aan het eerste haakje hing tante Hennies eigen sleutelbos. Aan het laatste hing één losse sleutel aan een rood lintje. Joep wist precies waar die voor was. Gistermiddag had tante Hennie de vuilniszak naar beneden gebracht, en toen ze terugkwam, zat de voordeur dicht. Ze had in haar ochtendjas op de mat gestaan tot Joep opendeed. "Die reservesleutel moet je in je zak stoppen als je de trap af gaat," had ze gezegd, nog een beetje buiten adem. "Dat was ik vergeten. Die deur valt vanzelf in het slot. En beneden kom je 's nachts zonder sleutel niet meer binnen."

    Joep keek naar de sleutel en daarna over zijn schouder naar de deur van tante Hennie. Hij had niet gevraagd of hij hem mocht lenen. Maar tante Hennie had ook nooit gezegd dat het niet mocht, en of hij vannacht naar buiten wilde, had ze hem niet gevraagd. Dat was geen liegen, vond hij, maar het voelde toch een beetje zoals toen ze zo lang in haar soep had geroerd. "Ik leen hem alleen," fluisterde hij tegen de rode bus. "Voordat je wekker gaat, hangt hij er weer." Hij tilde het lintje van het haakje en liet de sleutel in de voorzak van zijn broek glijden, waar hij koel tegen zijn been drukte.

    Op de deurmat trok hij zijn gympen aan en strikte de veters dubbel, zoals altijd. Hij draaide de knop van de voordeur om. De deur ging open zonder te piepen, en uit het trappenhuis kwam een vlaag koude lucht die naar natte jassen rook. Joep stapte over de drempel, draaide zich om en hield de klink stevig vast. Een paar centimeter tegelijk liet hij de deur dichtgaan. Het laatste stukje duwde hij met zijn schouder.

    Klik.

    Het was maar een klein geluid, maar in het stille trappenhuis klonk het veel te hard. Joep stond met zijn rug tegen de deur en voelde zijn hart bonken, tot in zijn oren. Hij luisterde. Er kraakte geen bed en er ging geen deur open. Het enige wat hij hoorde, heel ver weg door de muur, was een oude bus met een kapotte uitlaat die rustig doorsnurkte. Joep legde zijn hand op de sleutel in zijn zak. Door het raampje op de overloop zag hij beneden de N9 langzaam de remise uit rijden, naar de halte vlak voor de grote rolluiken, aan de overkant van de straat.

Dit boek is met AI geschreven en getekend, en daarna door mensen nagelezen.