Naar de inhoud

De rollator van Opa Ko

Hoofdstukboek
Hoofdstukboek9–12 jaarGrappig

De rollator van Opa Ko

Opa Ko is tachtig en bouwt alles om, vooral zijn eigen rollator. Voor de uitvindersmarkt van de wijk bedenkt hij iets groots.

In het abonnement. 3 voorbeeldboeken, één per leeftijd, lees je gratis.

Gemaakt met AI, nagelezen door mensen

  • 8 hoofdstukken
  • Nederlands

Over dit boek

Leeftijd
9–12 jaar
Thema's
Opa en omaUitvindenIedereen doet mee
Lengte
8 hoofdstukken
Tekenstijl
anime
Taal
Nederlands

In dit boek

  • Opa KoUitvinder, 80 jaar
  • IlyasFietsenmaker, 10 jaar
Maak een persoonlijk boek met deze helden

Jouw kind wordt de held van een nieuw verhaal, en zij gaan mee. € 7,99, voorlezen inbegrepen, zonder abonnement.

Ook als hardcover voor in de schoen: bestel uiterlijk maandag 16 november. Het gedrukte boek

Zo begint het verhaal.

  1. Opa Ko zit op een omgekeerde krat in de deuropening van de schuur, met zijn ogen dicht, terwijl Ilyas lacht en Yara op de toeter van de rode rollator knijpt.

    Hoofdstuk 1

    "Nog één draadje," mompelde Opa Ko, "en dan heeft deze dame een stem." Hij lag half onder zijn rollator op de betonvloer van de schuur, met zijn bruine geruite pet scheef op zijn hoofd en een tang tussen zijn tanden. De rollator was rood, maar je zag er weinig van, want overal hingen schroevendraaiers, een klein gereedschapskistje en een slinger piepkleine kerstlampjes die het allang niet meer deden. Nu kwam er ook nog een ronde zwarte fietstoeter op het stuur, met een rubberen bal om in te knijpen.

    Ilyas zat op de werkbank en hield de schroeven vast. Hij had zijn zwarte pet achterstevoren en een olievlek op zijn wang, want hij kwam net van een lekke band bij de buren. Maar zijn ogen waren niet bij de schroeven. Ze waren bij Yara, zijn zusje van vijf, die op haar tenen naar de bankschroef reikte.

    "Yara, niet aan die klem," zei Ilyas. "Daar zitten je vingers zo tussen."

    "Ik doe niks," zei Yara, en ze deed haar handen achter haar rug.

    Opa Ko kroop onder de rollator vandaan, kreunde een beetje en ging staan. Hij streek over zijn grote witte snor, zoals hij altijd deed als iets af was. "Probeer maar," zei hij. Yara rende naar het stuur en kneep in de bal. Toet! Ze gilde van plezier en kneep nog een keer. Toet!

    Opa Ko duwde de rollator een stukje naar voren, over de drempel van de schuurdeur. De wieltjes hobbelden over de rand. Toet, deed de toeter. Niemand had erin geknepen. Hij reed terug over de drempel. Toet! Ilyas sprong van de werkbank, knielde naast de rollator en zag het meteen toen hij onder het zitje keek: daar bungelde een stukje ijzerdraad los. Het ene eind zat om de rubberen bal gedraaid, en bij elke hobbel trok het eraan. Dan kneep het draadje de bal even in, en de toeter toeterde.

    "Hij toetert vanzelf!" riep Yara. "Opa, hij praat!"

    "Dat maak ik morgen wel," zei Opa Ko. Hij zette de rollator tegen de groene deur en liet zich op een omgekeerd krat zakken, precies in de deuropening, met zijn gezicht naar het tegelplaatsje. Hij deed zijn ogen dicht en zuchtte tevreden. Over het plaatsje en door het steegje erachter kon je de hele straat horen.

    Ergens piepte een tuinhekje. Het was een hoog, zeurderig piepje, alsof iemand op een speelgoedmuis ging zitten. "Meneer Dekker," zei Opa Ko zonder te kijken. "Hij gaat zijn krant halen."

    Ilyas sprong overeind en keek om de hoek van het steegje. Daar liep meneer Dekker in zijn pantoffels naar de kiosk op de hoek, met zijn portemonnee in zijn hand. Ilyas fronste. "Dat was geluk," zei hij.

    "Test me maar," zei Opa Ko. Zijn ogen bleven dicht.

    Een tweede hekje ging open, nu met een laag gekraak en een klap erachteraan. "Mevrouw Bakker. Die gooit altijd dicht." Ilyas keek. Het was mevrouw Bakker. Een derde hekje rammelde, en er klonk gehaast getik van hakjes. "Dat is Sanne van nummer twaalf, en ze is te laat voor haar bus." Ilyas keek, en Sanne rende de straat uit met haar jas half aan.

    "Hoe dóé je dat?" vroeg Ilyas.

    "Als je benen langzaam zijn, worden je oren snel," zei Opa Ko. Hij deed één oog open en grijnsde onder zijn snor. "Elk hekje heeft zijn eigen liedje. Je moet alleen luisteren."

    Op de werkbank lag een gele folder, onder de kapotte ruit. Ilyas pakte hem en las hem voor, al kende hij hem allang uit zijn hoofd. Zaterdag was er een uitvindersmarkt op het pleintje. Iedereen uit de straat mocht een tafel nemen en laten zien wat hij zelf had gebouwd: een machine die iets doet wat nog nooit iets deed, of een oud ding dat een nieuw leven kreeg. De jury koos de beste, en de prijs was een nieuwe speeltuin op het pleintje, voor de hele straat. De winnaar mocht zelf kiezen wat erin kwam, en zijn naam kwam op een bordje bij het hek. Yara kwam naast hem staan. "Met schommels?" vroeg ze zacht. In de oude speeltuin hingen al een jaar geen schommels meer, en er zat een lint om het hek.

    Opa Ko kwam overeind, langzaam, met twee handen aan zijn rollator. Hij schuifelde ermee over de betonvloer naar de werkbank, pakte de folder uit Ilyas' handen en prikte hem aan de gaatjeswand, tussen de tangen. "Met schommels," zei hij. "Die kiezen wij uit, en dan komt onze naam op dat hek. Die speeltuin gaan wij winnen." Toen draaide hij de rollator om, schuifelde terug naar de groene deur en gaf hem een duwtje over de drempel. Toet, zei de toeter, helemaal vanzelf, alsof hij het ermee eens was.

  2. Opa Ko leunt op zijn rode rollator onder de plataan en wijst streng naar de marktkramen, terwijl de organisator hem een stoel in de schaduw aanbiedt.

    Hoofdstuk 2

    Ilyas was het eerst op het pleintje, met Yara aan zijn hand. Yara trok zo hard dat hij bijna struikelde, en Ilyas keek steeds achterom of Opa Ko nog kwam. Opa Ko kwam. Het ging alleen niet snel. De straat liep een beetje naar beneden, en de rollator wilde harder dan zijn benen. Bij elke voeg tussen de stenen deed de toeter toet, en bij elke toet giechelde Yara.

    Op het plein stonden al klaptafels met witte kleden, in een grote hoefijzervorm. Tussen de plataan en de lantaarnpalen hingen slingers met papieren vlaggetjes. Buren sjouwden dozen, iemand testte een microfoon op een podiumpje van pallets, en overal rook het naar zaagsel en limonade.

    Toen Opa Ko eindelijk bij de plataan aankwam, bleef hij staan. Hij leunde op zijn rollator en keek omhoog, heel lang, met zijn hoofd schuin. "Een prachtige boom," zei hij. "Kijk eens naar die schors, Ilyas. Net een legkaart." Ilyas keek naar de schors. Daarna keek hij naar Opa Ko, die met zijn mond open stond te hijgen achter zijn grote witte snor. Ilyas zei niks. Hij bestudeerde de schors ook een poosje, zodat Opa Ko rustig kon uitblazen.

    Yara was niet meer naast hem. Ilyas schrok en draaide rond. Ze stond bij het hek van de oude speeltuin, met haar vingers om het gaas. Achter het rood-witte lint stond een roestige glijbaan, en daarnaast een schommelrek zonder schommels. Er hingen alleen twee kale haken. "Daar zat de mijne," zei Yara. Ze wees naar de linkerhaak. "Die ging het hoogst."

    "Volgend jaar hangen er nieuwe," zei Ilyas. Hij trok haar zachtjes mee. "Wij gaan dat regelen."

    Er kwam een lange man aanlopen met een klembord en een pasje aan een koord. Dat was meneer Van Dam, die de markt organiseerde. Hij zag de rollator, hij zag de pet, en zijn gezicht werd meteen heel vriendelijk, zoals mensen kijken naar een baby of een oude hond. "Meneer Ko!" zei hij. "Wat leuk dat u komt kijken."

    "Ik kom niet kijken," zei Opa Ko. "Ik kom meedoen."

    Meneer Van Dam lachte, alsof dat een grapje was. Hij klapte een stoeltje open en zette het in de schaduw van de plataan. "Gaat u hier lekker zitten," zei hij. "Dan heeft u het beste uitzicht. Het wordt zaterdag druk, hoor, en zo'n tafel is veel gesjouw."

    Ilyas zag het gebeuren. Opa Ko werd niet rood, want Opa Ko werd nooit rood. Hij werd alleen een stukje langer. Zijn rug, die altijd een beetje krom stond, ging recht. "Meneer Van Dam," zei hij langzaam. "Ik heb in mijn leven een brommer gebouwd van een wasmachine. Ik heb een koelkast gebouwd die op zondag liedjes speelt. Ik wil geen stoel. Ik wil een tafel."

    Meneer Van Dam keek op zijn klembord. Hij bladerde, en bladerde terug. "Er is er nog één," zei hij ten slotte. "Helemaal in de hoek, bij de heg. Daar loopt het een beetje scheef."

    "Dan nemen we die," zei Opa Ko.

    "Daar komt bijna niemand langs," zei meneer Van Dam.

    "Dan komen ze voor ons," zei Opa Ko. Hij schreef zijn naam op het klembord, met een krul eronder die bijna van het papier af viel. Yara klapte in haar handen. Ilyas trok zijn pet wat steviger op zijn hoofd en grijnsde.

    Opa Ko greep zijn rollator, zette zijn bruine geruite pet recht en duwde af. Het plein liep schuin naar de hoek, en de rollator kreeg vaart. Mensen met dozen keken op. Opa Ko kneep zelf in de bal. Toet! "Opzij, opzij, hier komt Opa Ko!" riep hij. Twee buren sprongen opzij met een plank tussen zich in.

    Meneer Van Dam stond nog met het lege stoeltje in zijn hand. Yara rende Opa Ko achterna, en Ilyas rende Yara achterna. Helemaal in de hoek remde Opa Ko af, vlak voor de heg. De rollator hobbelde over de rand van het gras. Toet, zei de toeter, helemaal vanzelf. Opa Ko klopte op het stuur. "Ja," zei hij. "Hier wonen wij nu."

Dit boek is met AI geschreven en getekend, en daarna door mensen nagelezen.