Naar de inhoud

Het geheim van de vuurtoren

Hoofdstukboek
Hoofdstukboek9–12 jaarSpannend

Het geheim van de vuurtoren

Elke nacht gaat het licht van de oude vuurtoren even uit. Sem en Fenna willen weten waarom, en ontdekken iets wat al honderd jaar verborgen ligt.

In het abonnement. 3 voorbeeldboeken, één per leeftijd, lees je gratis.

Gemaakt met AI, nagelezen door mensen

  • 8 hoofdstukken
  • Nederlands

Over dit boek

Leeftijd
9–12 jaar
Thema's
Speurneuzen
Lengte
8 hoofdstukken
Tekenstijl
waterverf
Taal
Nederlands

In dit boek

  • SemUitvinder, 9 jaar
  • FennaDoorzetter, 8 jaar
Maak een persoonlijk boek met deze helden

Jouw kind wordt de held van een nieuw verhaal, en zij gaan mee. € 7,99, voorlezen inbegrepen, zonder abonnement.

Ook als hardcover voor in de schoen: bestel uiterlijk maandag 16 november. Het gedrukte boek

Zo begint het verhaal.

  1. Fenna zit geknield bij de blauwe zeemanskist met het dikke logboek op schoot, Sem kijkt over haar schouder mee en oom Joost zit aan tafel met de brief van de inspecteur.

    Hoofdstuk 1

    Sem trok de laatste lus zo strak dat het touw kraakte. De hele middag had het hek van oom Joost heen en weer gezwaaid in de wind. Klak, tegen de paal. Klak, weer terug. Nu stond het stil. Sem deed een stap achteruit, schoof zijn koperen bril omhoog op zijn voorhoofd en bekeek zijn werk. Het was een dikke, dubbele knoop met een lus erdoorheen, en hij had hem helemaal zelf bedacht.

    "Die gaat nooit meer los," zei hij. Fenna leunde over het lage duinhek, met een sprietje helmgras tussen haar tanden. "Mooi," zei ze. "Hoe komt oom Joost er straks dan door?"

    Sem keek naar het hek. Hij keek naar zijn knoop. Daarna keek hij weer naar het hek. "Hij kan eroverheen stappen," zei hij, en hij propte de rest van de rol touw terug in een zak van zijn mosgroene tuinbroek.

    Vlak achter het huisje, zo dichtbij dat zijn schaduw over het rieten dak viel, stak de vuurtoren de lucht in, rood en wit gestreept als een zuurstok. Meeuwen zweefden rondjes om de top. Die ochtend waren Sem en Fenna met de veerboot op het eiland aangekomen, en ze hadden nog geen voet in de toren gezet. "Kinderen!" riep oom Joost door het open raam. "Kom eens binnen. Ik moet jullie iets laten zien."

    Binnen tikte de zwarte kachel in de hoek, en het rook naar koffie en zout. Oom Joost zat aan de lange houten tafel. Hij was een brede man met een grijze snor die meestal vrolijk omhoog krulde, maar nu hing die slap naar beneden. Voor hem lag een brief met een stempel erop.

    "Van inspecteur Kroes," zei oom Joost. "Hij was hier vorige week, met een klembord en een stopwatch, en hij is de hele nacht opgebleven." Hij zette zijn brilletje recht en las voor: "Geachte heer, tijdens mijn bezoek heb ik vastgesteld dat het licht van uw vuurtoren om precies twaalf uur 's nachts een volle minuut uitgaat. Een licht dat uitgaat, is een kapot licht. Gaat het licht zaterdagnacht om twaalf uur weer uit, dan wordt de toren voorgoed uitgeschakeld. Op het duin komt dan een lamp op een paal."

    Het werd stil in het huisje. Alleen de grote ronde wekker op de vensterbank tikte door. "Een lamp op een paal," herhaalde Fenna langzaam, alsof ze iets vies proefde. "Om twaalf uur knipoogt de toren," zei oom Joost zacht. "Zo noem ik het altijd. Hij deed het al toen ik hier dertig jaar geleden kwam. Ik heb overal gezocht, in de lamp, in de kabels en in de schakelkast, maar ik heb nooit gevonden waarom."

    Sem was al opgesprongen, en zijn donkere krullen wipten op en neer. "Dan zit er ergens een mechaniek! Een klok, of een veer, of een schakelaar die iedereen vergeten is. Als ik het vind, bouw ik iets beters." Zijn hand ging vanzelf naar het touw in zijn zak. "Welke dag is het vandaag?" vroeg Fenna. "Woensdag," zei oom Joost. Fenna telde op haar vingers. "Dan hebben we nog drie dagen."

    Oom Joost wreef over zijn snor, en er kwam een klein glimlachje terug. "Weet je wat jullie kunnen doen? Héél vroeger, toen mijn eigen opa nog een kleine jongen was, woonde hier een wachter die Ties heette. Zijn spullen liggen nog altijd in die kist." Hij knikte naar de blauwe zeemanskist onder het raam.

    Fenna zat er al op haar knieën voor. Het deksel piepte toen ze het optilde, en er kwam een geur van teer en oude wol naar boven. Ze haalde er een opgevouwen regenjas uit, een kompas zonder naald en een blikje vol knopen. Helemaal onderin lag een dik boek met een gebarsten leren kaft. Fenna tilde het met twee handen op haar schoot.

    Elke bladzijde stond vol schuine inktletters, en elke regel begon met een datum. 'Drie november. Wind noordwest, kracht zes. Twee vissersboten voorbij. Lamp brandt goed.' Zo ging het door, nacht na nacht en jaar na jaar. "Het logboek van Ties," zei oom Joost. "Daar schreef hij elke nacht in wat er op zee gebeurde, en wat zijn lamp deed."

    Sem keek over Fenna's schouder mee. "Ga naar het eind," zei hij. "Als er iets geks is gebeurd, staat het achterin." Fenna bladerde verder, tot het boek opeens niet meer meegaf. De laatste bladzijden zaten aan elkaar vast als één stijve plak, met een wit korstje erop dat knisperde onder haar duim. "Zout," zei oom Joost. "Daar is ooit zeewater op gekomen, maar alleen op het laatste stukje. Hoe dat kwam, weet ik niet."

    Fenna schoof haar nagel onder een hoekje, en er scheurde een snippertje papier af. "Voorzichtig!" zei Sem. "Ik bén voorzichtig." Fenna gooide haar dikke koperrode vlecht over haar schouder en boog zich dichter over het boek. "Ik krijg ze los. Al moet ik er de hele nacht voor opblijven."

    Buiten begon het te schemeren. Boven op de toren ging de lamp aan, en de lichtbundel draaide over de duinen, over het hek en over Sems knoop. Sem drukte zijn neus tegen het raam. "Morgen klimmen we naar boven," zei hij. "Helemaal tot bij de lamp." Fenna keek niet op. Ze schoof met het boek op schoot dichter naar de kachel, en met het puntje van haar tong tussen haar lippen begon ze heel voorzichtig te pellen.

  2. Sem staat met rode wangen en een afgeknapt touw in zijn handen in de lampkamer, terwijl Fenna zich lachend aan de leuning vasthoudt.

    Hoofdstuk 2

    Sem nam de treden twee tegelijk. De ijzeren wenteltrap dreunde onder zijn oranje gympen, en bij elk rondje omhoog kwam er een klein rond raampje voorbij met een stukje blauwe lucht erin. Ver beneden stond oom Joost in de deuropening van de toren, met de grote sleutel nog in zijn hand. "Kijken mag, en zoeken ook," riep hij omhoog. "Maar in de lampkamer blijven jullie van de knoppen af!" Zijn stem galmde tussen de ronde muren, en daarna hoorden ze de deur dichtgaan.

    Fenna kwam achter Sem aan met de gereedschapskist van oom Joost in haar armen. Sem had er bij het ontbijt om gesmeekt, voor als hij het mechaniek vond, en hem daarna onder aan de trap laten staan. Overal langs de muren bladderde de witte verf af, in schilfers zo groot als een duimnagel, en na een tijdje zat Fenna's mosterdgele trui vol witte spikkels.

    Halverwege zette ze de kist met een bonk op een tree en ging ernaast zitten. "Even pauze," zei ze. Haar wangen waren knalrood onder de sproeten. Sem hing een paar rondjes hoger over de leuning. "Kom op, slak!" riep hij. "Draag jij hem dan," zei Fenna. Daarna zei Sem niets meer.

    Vlak naast haar zat een donker houten paneel in de muur, zo hoog als een deur. Er zat geen klink aan en geen sleutelgat. Alleen in het midden had iemand een meeuw in het hout gesneden, niet groter dan een hand, met de vleugels netjes tegen zijn lijf. Fenna streek er met haar vinger overheen. Het hout was ruw, maar het snaveltje was glad en glom als de knop van een oude deur. "Kijk eens," zei ze. "Hier heeft iemand heel vaak aan gezeten."

    In een paar sprongen was Sem beneden. "Misschien is het een knop!" Hij tikte met zijn vinger tegen de snavel. Tik. Er gebeurde niets. Tik, tik. Er gebeurde nog steeds niets. Sem zette zijn schouder tegen het paneel en duwde tot zijn gezicht ervan vertrok, maar het hout gaf geen millimeter mee. "Gewoon een plank met een vogeltje erop," zei hij. Fenna keek nog even naar de meeuw, en de meeuw keek met één gesneden oog terug. Pas toen tilde ze de kist weer op.

    De laatste bocht van de trap was zo smal en steil dat Fenna de kist drie treden onder het eind moest laten staan. Sem stak zijn hoofd al door het ronde gat in de vloer. De lampkamer was helemaal van glas, en aan alle kanten lag de zee, grijsblauw en glinsterend, met de meeuwen onder hen in plaats van erboven. In het midden stond de lamp op een koperen voet.

    Het was geen lamp zoals thuis aan het plafond. Het was een enorm glazen ding, groter dan Sem, opgebouwd uit dikke glazen ringen, de ene boven op de andere, als een bijenkorf van glas. Diep vanbinnen zat een lampje dat niet groter was dan een peer. "Is dat alles?" zei Fenna. "Dat glas doet het werk," zei Sem. "Het vangt het licht op en stuurt het allemaal dezelfde kant op, in één bundel. Daarom zien de schepen het tot ver op zee." Fenna boog zich naar de ribbels toe, en haar gezicht viel uiteen in tien kleine Fenna's, allemaal met een vlecht.

    Om de lamp liep een smalle ijzeren loopbrug met een leuning, en aan de muur hing een koperen schakelkast. Sem keek erin zonder iets aan te raken. Hij zag een hendel en een bos draden, maar geen klok, geen veer en geen vergeten schakelaar. "Oom Joost heeft gelijk," zei hij. "Hier zit niks geks."

    Zijn blik viel door het gat op de gereedschapskist. "Die hijs ik wel op," zei hij. "Zo doen ze dat op schepen ook." "Hij staat maar drie treden lager," zei Fenna. "Juist," zei Sem. Hij haalde de rol touw uit zijn zak, legde het over de leuning van de loopbrug, kneep één oog dicht en schatte de afstand. "Zo lang," zei hij, en hij knipte het touw door met het schaartje uit zijn gereedschapszak.

    Het eind bungelde een hand boven het hengsel van de kist. "Je had het kunnen meten," zei Fenna. "Hoeft niet." Sem viste een rolletje dun vliegertouw uit een andere zak, knoopte het er in een paar tellen aan en maakte het vast aan het hengsel. Hij zette zijn voeten schrap en trok. De kist kwam los van de tree, draaide een rondje, bonkte tegen de muur en kwam langzaam omhoog, een stukje, en nog een stukje.

    Knap. Het dunne vliegertouw brak middendoor, en de kist kwakte terug op de tree. Binnenin rinkelden de schroevendraaiers als een la vol bestek.

    Sem stond met het touw in zijn handen. Aan het eind wapperde een rafelig sliertje vliegertouw. Eerst werden zijn oren rood, daarna zijn wangen, en het rood kroop door tot onder zijn donkere krullen. Fenna probeerde haar lachen in te houden. Het lukte niet. Ze greep de leuning vast en schaterde het uit. "Zo doen ze dat op schepen ook!" hikte ze.

    "Het touw was gewoon te kort," mompelde Sem. "Het touw was precies zo lang als jij het geknipt had," zei Fenna. Ze liep de drie treden af, tilde de kist met twee handen op en zette hem met een bonk op de vloer van de lampkamer. "Zo," zei ze. "Ook opgehesen."

    Sem wilde nog iets terugzeggen, maar hij moest zelf ook lachen. Hij wikkelde het afgeknipte stuk touw netjes op en stopte het terug in zijn zak, bij de rest van de rol. "Volgende keer meet ik eerst," zei hij. "Dat geloof ik pas als ik het zie," zei Fenna.

Dit boek is met AI geschreven en getekend, en daarna door mensen nagelezen.