Naar de inhoud

Het geluid op de twaalfde verdieping

Hoofdstukboek
Hoofdstukboek9–12 jaarSpannend

Het geluid op de twaalfde verdieping

Merel neemt in de flat een geluid op dat niemand kent. Het spoor leidt naar boven, naar het dak.

In het abonnement. 3 voorbeeldboeken, één per leeftijd, lees je gratis.

Gemaakt met AI, nagelezen door mensen

  • 8 hoofdstukken
  • Nederlands

Over dit boek

Leeftijd
9–12 jaar
Thema's
Speurneuzen
Lengte
8 hoofdstukken
Tekenstijl
waterverf
Taal
Nederlands

In dit boek

  • MerelGeluidenverzamelaar, 10 jaar
  • FatoşBuurvrouw en imker, 70 jaar
Maak een persoonlijk boek met deze helden

Jouw kind wordt de held van een nieuw verhaal, en zij gaan mee. € 7,99, voorlezen inbegrepen, zonder abonnement.

Zo begint het verhaal.

  1. Op de twaalfde verdieping drukt buurvrouw Fatoş een honingsnoepje in de hand van Merel, die net bij de liftdeur is opgestaan.

    Hoofdstuk 1

    Merel zat op haar knieën voor de liftdeur, met haar oor zo dicht bij het staal dat haar ronde bril met dikke glazen ertegen tikte. Achter de deur bromde iets. Het was een laag, diep geluid, zo laag dat ze het eerder in haar tanden voelde dan in haar oren.

    "Niet ophouden," fluisterde ze. "Blijf zo." Ze trok de oude cassetterecorder om haar nek wat naar voren. Het was een zilveren doos zo groot als een broodtrommel, aan een versleten riem, met achter een plastic venstertje een bandje op twee kleine wieltjes. Merel drukte de rode knop in. Klik. De wieltjes begonnen te draaien en een tellertje met witte cijfers schoof langzaam verder.

    Op de plank boven haar bed stonden achtendertig cassettebandjes, en op elk bandje zat een etiket in haar kleinste handschrift. Regen op de vensterbank. Opa die snurkt in zijn stoel. De meeuw die een patatje stal. Dit geluid had nog geen etiket, want het had nog geen naam. Al een paar dagen hoorde Merel het, steeds als ze hier op de lift stond te wachten, en elke dag leek het een beetje harder.

    Ze bleef zitten. Haar knieën werden koud van de stenen vloer en haar linkervoet begon te prikken. Door het hoge raam naast de lift kleurde de lucht boven de stad van blauw naar oranje, en in de flats verderop gingen een voor een de lampjes aan. Merel merkte er niets van. Ze hoorde alleen het brommen, dat aanzwol en weer zakte, aanzwol en weer zakte.

    Pas toen het tellertje op 112 stond, drukte ze op stop. Ze spoelde het bandje terug naar het begin, hield de recorder vlak bij haar oor en luisterde. Uit het kleine luidsprekertje kwam het brommen, dunner dan in het echt, maar het was er. Merel glimlachte. Onder het brommen zat nog iets anders.

    Toet. Toet. Toet. Het was hoog en heel zacht, alsof iemand ver weg op een piepklein toetertje blies, steeds opnieuw en steeds even lang.

    Merel spoelde een stukje terug en luisterde nog een keer. Toet. Toet. Toet. Een piepende deur was het niet, een fietsbel ook niet, en een vogel klonk anders. "Wat ben jij nou?" fluisterde ze. Het tellertje stond op 047. Ze viste een pen uit de zak van haar grote groene gebreide vest en schreef op de rug van haar hand: 047, toet?

    Op de trap klonken voetstappen. Ze kwamen langzaam naar boven: een tree, een korte stilte, de volgende tree. Er tikte iets van metaal tegen de groene leuning. Merel klemde de recorder tegen zich aan. Om de hoek van de trap verscheen eerst een paarse hoofddoek en daarna de rest van Fatoş, de buurvrouw van de deur tegenover die van Merel. Fatoş nam nooit de lift. In zo'n klein stalen hokje kreeg ze geen lucht, zei ze altijd, dus liep ze liever twaalf hoog, hoe langzaam ook.

    Fatoş bleef op de bovenste tree staan om op adem te komen. Ze hield een hand op haar heup, en in de andere hand had ze een rookpotje, een metalen blikje met een tuitje dat naar kampvuur rook. Er kwam geen rook meer uit, en op haar mouw zat een grijs veegje as, alsof ze het blikje net beneden bij de vuilcontainers had leeggeklopt. "Merel," zei ze. "Weet jij hoe laat het is?"

    "Na het eten?" zei Merel. "Kwart over negen," zei Fatoş. "Morgen moet je naar school, en jij zit hier op de grond als een poes voor een muizenhol."

    "Hoort u dat dan niet?" Merel wees naar de liftdeur. "Dat brommen. Het wordt elke dag harder." Fatoş hield haar hoofd een tel scheef, en haar gezicht werd heel even stil. "Liften brommen," zei ze. "Dat doen liften nu eenmaal."

    "En wat zit er in dat blikje?" vroeg Merel. "Iets van mij," zei Fatoş, en ze hield het rookpotje achter haar rug. Met haar vrije hand zocht ze in de zak van haar schort met honingvlekken en drukte iets kleins in Merels hand. Het was een honingsnoepje in een geel papiertje, met een piepklein zwart bijtje erop. Niemand in de flat deelde snoepjes uit behalve Fatoş, en het waren altijd deze. "Voor onderweg," zei ze. "Het zijn vier stappen tot je voordeur, dus eet langzaam. Naar binnen, nu."

    Merel kwam overeind. Haar slapende voet prikte bij elke stap. Ze draaide het papiertje open en stopte het snoepje in haar mond. Het smaakte naar bloemen en zomer en bleef aan haar kiezen plakken. Het gele papiertje vouwde ze plat, en nog eens plat, en ze stak het in de zak van haar vest. "Ik was nog niet klaar," mompelde ze met het snoepje in haar wang. "Dat ben jij nooit," zei Fatoş.

    Bij haar voordeur keek Merel nog één keer om. Fatoş was niet naar haar eigen deur gelopen. De buurvrouw stond voor de lift, met haar hoofd schuin naar de stalen deur, en ze luisterde, net zo ingespannen als Merel daarnet had gedaan. Pas toen Fatoş zag dat Merel keek, draaide ze zich om en zocht ze naar haar sleutel.

    Binnen leunde Merel met haar rug tegen de deur en keek naar de rug van haar hand. 047, toet? Ergens in deze flat zat iets wat bromde en toeterde, en Merel had het sterke gevoel dat Fatoş er meer van wist dan ze zei. Morgen ging ze het hele gebouw af, besloot ze. Elke verdieping. Elke liftdeur. Net zo lang tot ze wist waar dat geluid vandaan kwam.

  2. Merel knielt in de wasruimte in de kelder bij de stalen liftdeuren, met haar oor tegen het staal en haar geluidenkaart in haar hand.

    Hoofdstuk 2

    De volgende middag scheurde Merel een vel uit haar rekenschrift en liet ze haar schooltas gewoon voor haar eigen voordeur vallen. Ze ging op de bovenste tree van de trap zitten, legde het vel op haar knie en tekende met een liniaal een lange, smalle flat: twaalf hokjes boven elkaar, daaronder een hokje voor de begane grond en helemaal onderaan nog één voor de kelder. Naast elk hokje schreef ze een cijfer. Bovenaan zette ze in haar kleinste handschrift: Waar brom jij?

    Ze had er de hele rekenles over nagedacht, en de juf had het niet eens gemerkt. Hoe hard een geluid was, kon je niet zien, maar tellen kon je het wel. Bij elke liftdeur zou ze haar oor tegen het staal leggen en daarna achteruit stappen, één stap tegelijk. Zolang ze het brommen nog hoorde, kreeg die verdieping er een kruisje bij.

    Op de twaalfde begon ze. Met haar oor tegen de liftdeur was het brommen zo hard dat haar bril ervan leek te trillen. Eén stap terug, twee, drie, vier. Bij de vijfde stap stond ze met haar hakken tegen de muur onder het raam, en nog steeds hoorde ze het. Vijf kruisjes, met een uitroepteken erachter. Daarna keek ze even naar de deur van Fatoş. Daar kwam geen geluid vandaan, geen radio en geen gerammel van pannen. Merel dacht aan het rookpotje van gisteravond, en aan hoe de buurvrouw met haar hoofd schuin voor de lift had gestaan.

    Tree voor tree ging ze naar beneden, met één hand langs de groene leuning. Op elke verdieping stond het nummer in grote witte cijfers naast de lift, en overal deed ze hetzelfde: oor tegen het staal, stappen tellen, kruisjes zetten. Op de elfde hoorde ze het nog vier stappen ver, op de negende nog maar drie. Op de zevende rook het naar gebakken uien, en moest ze wachten tot iemand achter een voordeur ophield met zingen. Op de vijfde huilde een baby, zo hard dat ze op de trap bleef zitten tot het weer stil was.

    Hoe lager ze kwam, hoe dichter ze bij het staal moest blijven. Op de begane grond drukte ze haar oor er zo hard tegenaan dat het gloeide, en ze haalde nét één kruisje. Ze hield het vel een eindje van zich af. De kruisjes vormden samen een vorm die ze kende: dik en breed bovenaan, smal en dun naar beneden, als een ijshoorntje met een veel te grote bol erop.

    De keldertrap was smaller en rook naar waspoeder. Merel duwde de deur van de wasruimte open en kreeg meteen het lawaai over zich heen. Een van de vier witte wasmachines stond te centrifugeren. Hij schudde en bonkte zo hard dat de plastic wasmanden onder de lange houten tafel ervan meetrilden. "Ja, hallo," zei Merel tegen de machine. "Zo kan ik niks horen." Ze hees zich op de tafel en wachtte, met haar rode laarsjes bungelend boven de vloer. Door het kleine raampje hoog in de muur zag ze voeten voorbijkomen op de stoep: gympen, vier hondenpootjes, een paar hakken die haast hadden.

    Eindelijk liep de machine uit, zuchtte nog één keer en stond stil. In de hoek stond een grote grijze ketel met dikke buizen tot in het plafond, en ook die maakte geluid. Merel liep erheen en luisterde met haar ogen dicht. Het was een geruis, zoals water dat bijna kookt, en het bleef steeds even hard. Haar brommen zwol aan en zakte, zwol aan en zakte. "Jij bent het niet," zei ze tegen de ketel. "Sorry."

    Helemaal achteraan, voorbij de drogers, zaten de stalen deuren van de lift. Merel knielde op de koude betonvloer en legde haar oor ertegen. Eerst hoorde ze niets. Ze hield haar adem in. Heel ver weg, ergens hoog boven haar, zat het brommen, zo dun als een draadje. Bij de eerste stap achteruit was het al weg. In het onderste hokje zette ze niet eens een heel kruisje, alleen een klein schuin streepje.

    Ze keek naar haar ijshoorntje. "Je zit niet beneden," fluisterde ze. "Je zit boven. Helemaal boven." Boven de twaalfde verdieping was alleen nog het smalle trapje naar de grijze dakdeur, en door die deur ging nooit iemand. Dat had Merel tenminste altijd gedacht.

    Boven haar hoofd klonk een bonk. Achter de stalen deuren begon iets te zoemen en te schuiven: ergens hoog in de flat was de lift in beweging gekomen, en hij ging naar beneden. Merel wilde opstaan, maar ze bleef zitten, met haar oor tegen het staal. Er zat iets in dat geluid wat ze nog nooit had gehoord. Rinkel. Rinkel. Het waren sleutels, heel veel sleutels, veel meer dan iemand voor één voordeur nodig had, en bij elke schok van de lift sloegen ze tegen elkaar.

    Het rinkelen kwam dichterbij. Verdieping voor verdieping. Merel vouwde haar kaart dubbel, en nog eens dubbel, en stak hem in de zak van haar groene vest, naast het gele papiertje van gisteravond. Haar vinger vond als vanzelf de rode knop. Klik. De wieltjes draaiden, het tellertje liep, en achter de stalen deuren zakte het rinkelen recht op haar af.

Dit boek is met AI geschreven en getekend, en daarna door mensen nagelezen.